@Home…..en daarbuiten (versie II)
Prietpraat van een niet alledaags gezin en alles daar omheen

In de loop van de jaren zou het wel afzakken, tenminste dat dacht ik.

Het onbegrip van mensen, de onwetendheid van mensen en soms ook de onkunde van mensen van wie je het niet verwacht.
Ik irriteerde me daar mateloos aan, hield braaf mijn mond om geen discussie te ontketenen en had dus de verwachting dat de ergernis in de loop der jaren minder zou worden.


Niets is minder waar, naarmate de jaren verstrijken wordt de ergernis en irritatie omtrent de onwetendheid en onkunde alleen maar groter.

Ik zie mijn kind die vecht en ploetert, haar best doet, naar haar allerbeste kunnen en weten. Ik zie mijn kind die tegen ongeschreven regeltjes aanloopt, hierdoor vastloopt en die regels totaal niet begrijpt; juist, omdat ze ongeschreven zijn. Ik zie mezelf die bijna een fulltime baan (is wel iets overdreven hoor) heeft aan ordenen, begeleiden, zoeken, clusteren, filteren etc.

Ik zie proffesionele mensen die gekozen hebben om met kinderen te werken en op het moment dat het kind geen ideaalbeeld vertegenwoordigt afhaken. Je zou eens extra energie in een kind moeten stoppen.

Ik lees (en dat is in 3 dagen) een aantal quotes waarvan ik echt ga stijgeren, die mijn leeuwinnen gevoelens activeren en ervoor gezorgd hebben dat ik niet langer mijn mond hou, ook in het openbaar trek ik mijn mond nu open. Ik heb het gehad !


“Mijn kind is af en toe onredelijk boos om niets, zal ik hem aanmelden bij de psychiatrie? kan hij een DSM V plakker krijgen… grrr ”


“In 5 jaar is de DSM-V zo breed dat je als ouder elke plakker kunt kiezen die je wilt hebben,van ongezellig tot negatief kind, easy does it.”


“”hij doet ‘t niet bewust” HOU NOU TOCH OP!!!”


En; van een officieel jongerenwerker, in een officieel document, in een officiële vergadering:
“.. vindt dat er wel snel wordt gezegd dat kind ADHD heeft, lijkt wel excuus voor andere problemen”



Als iedereen nou eens voor ogen houdt dat elke ouder hetzelfde is qua hoop en verwachtingen voor z’n kind; je wilt dat je kind gelukkig wordt/is, geliefd is bij andere kinderen, lol heeft, plezier heeft, vriendelijk is, verstandig is, beetje redelijk kan leren en later een goede baan heeft, in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien en een gezin kan stichten waar hij/zij heel gelukkig mee is.



Geen enkele ouder kiest voor een kind dat huilend in z’n bed in slaap valt, angsten heeft, de rest van z’n leven medicijnen “moet” slikken om enigszins te kunnen functioneren, dat minstens 6 uur per week geen kind kan zijn, maar allerlei extra begeleiding nodig heeft, hetzij van een psychiater, hetzij van een werkgroep, hetzij van een proffesioneel begeleider.
Niemand kiest ervoor om zijn kind in de kijker te zetten op school, dat door klasgenoten wel eens verkeerd opgevat zou kunnen worden.
Niemand kiest ervoor om minstens 1x per week een mentorgesprek te hebben over zijn/haar kind.


Als iedereen dat nou eens voor ogen houdt, kijkt naar de (on)mogelijkheden van het kind en van daaruit verder kijkt zonder waardeoordelen of meningen. Dan zijn we al een heel stuk verder.



En nee, mijn kind is geen ongelooflijk probleemkind, alhoewel ze wel 2 (!) stickers heeft in de DSM-IV criteria (DSM-V bestaat nog niet); PDD-Nos en ADHD. Een diagnose die normaal gesproken een cluster4 indicatie is en een kind naar speciaal onderwijs kan laten gaan. Mijn kind redt het zonder dat speciaal onderwijs, maar levert wel een 10x zo grote inspanning om het te redden. Mijn kind is sterk, sterker dan een normaal kind. Mijn kind heeft eelt, een hele laag, door alle orale wrijvingen.


Wel met behulp van intensieve studiebegeleiding van een professional vanuit een PGB (AWBZ) en binnenkort een rugzakje.
Mijn kind redt het wel. Dankzij haar eigen doorzettingsvermogen, haar wil om te kunnen, haar wetenschap (die totdat ze tussen 6 plankjes ligt) dat ze niet “normaal” is en daarmee bijzonder.


Ze redt het niet dankzij de mensen die bovenstaande quotes uitkramen, blijkbaar niet naar het kind kijken, maar naar de omgeving.



En mijn kind hoeft zich niet te kunnen verdedigen, laat haar maar gewoon vechten tegen hetgeen ze nu al moet vechten. Ik trek vanaf nu mijn bek wel open…

Maar lieve school, dat red ik toch gewoon niet ?
Daar ben ik nu wel achter na 4 weken school…

Om 9 uur gaat de les beginnen en om 10 voor 9 gaat de school pas open.
In 10 minuten moet ik dan dus 2 kleuters van jassen, dassen, mutsen en wanten ontzien. Opbergen in een luizencape waar ik altijd ruzie mee heb.

Met 2 kleuters de klas inlopen, kunstwerkjes van gisteren bekijken, 3 bladzijden voorlezen uit lievelingsboek, eventueel de juf bijpraten over belangrijke zaken. Kusjes, knuffeltjes, zwaaien voor het raam en weglopen.

En dan in 2 verschillende klassen !!!

Tegen de tijd dat kleuter 1 op het stoeltje zit en ik bij kleuter 2 aangekomen ben, komt kleuter 1 weer aanrennen omdat ik het kusje op het puntje van het rechteroor ben vergeten (of iets in die trant…)

Altijd is er een juf die verstoord opkijkt omdat één van mijn kleuters (te) laat de klas binnenkomt, terwijl ik toch écht 9 van de 10 keer aankom als de schooldeur nog dicht is, of pal voor mijn neus open gaat.

Lieve school, kunnen jullie echt geen uitzondering maken voor gestresste tweelingmoeders ?

Op 3 januari hadden m’n broertje en ik besloten om het gourmetten eens een keertje dunnetjes over te doen.

Op oudjaarsavond had ik namelijk met mijn moeder de halve avond op de HAP en SEH gezeten. Bij het eerste hapje biefstuk wat mijn moeder nam van de gourmettafel bleef het stukje hangen in de slokdarm. Er ging niks meer in, maar het ging er ook niet uit. Na 2 uur kon ze zelfs niet eens haar speeksel doorslikken en besloot ik om de HAP te bellen.

En dat resulteerde dus in een bezoekje HAP, een doorverwijzing naar de SEH en wederom een doorverwijzing naar de Maag-lever-darm arts voor een spoed scopie van de maag.

4x Ging die slang erin om het stukje vlees via de mond er weer uit te halen. Gevolg was een beschadigde slokdarm, 3 dagen geen vast voedsel en zeker geen roze champagne die ze had gekocht om met ons op het nieuwe jaar te proosten.

In plaats daarvan zat ze aan de vanillevla, gel voor slokdarmbescherming en maagzuurremmers.

Dat moesten we dus overdoen en dat was zaterdag

Zaterdagmiddag ging ik de boodschappen doen en toen ik terugkwam moest Kim me iets vertellen, zei Oma, die er al was voor de verrassing.


Kim liet me haar bloederige mond zien. Tijdens het rennen met Jamie door huis, was ze over zijn uitgestoken been gestruikeld en had ze haar tandjes in het TV-meubel geparkeerd. 2 Deukjes zijn er te zien, één kras aan de zijkant en dan nog een beschadiging daaronder.

Maar dat was het ergste niet. In Kims mond zelf stond 1 voortand los, zei Oma en het had gebloed als een rund.

In haar mond zag ik het inderdaad :

Haar linkervoortandje zat los en haar kaakje/tandvlees had ook een flinke klap gehad.

Na het toch even aangezien te hebben, besloot ik toch de tandarts te bellen en we moesten toch gewoon langskomen, zo hee….dat had ik in mijn 13-jarige loopbaan als moeder nog nooit gehad; een spoedbezoekje aan de noodtandarts. De HAP kent mijn voornaam, op de SEH kennen ze ook wel mijn gezicht, maar deze tandarts was vreemd.

En Kim was een held. Ik kan niet anders zeggen. Vrolijk, zonder een traantje ging ze in die stoel zitten. De tandarts mocht haar kaken voelen, op haar tandjes tikken, met een spiegel in haar mond.

Alles vond ze goed en na iedere handeling stak ze 2 duimpjes naar me omhoog:

“2 Dikke duimen hé mama ?“

Lieve schat, het is dat ik er maar 2 had, anders had je 10 dikke duimen van me gekregen !

3 Tanden zaten er los. 3 !!

De 2 voortanden én de linkersnijtand ernaast (het TV-meubel laat dus linkervoortanddeuk en linkersnijtanddeuk zien). Hij wilde nog wel een foto maken om te kijken of de wortel nog heel was of niet, anders moest dat operatief verwijderd worden…..

Hardop dacht de tandarts hoe hij dat nou moest doen; én de buis positioneren én Kim vasthouden én het tandfilmpje op z’n plek houden én dan 3 meter verderop het knopje indrukken.

Hij begon te stralen toen hij hoorde dat ik oorspronkelijk rö-laborant was; probleem opgelost.

En ik heb voor het eerst in bijna 2 jaar weer een Rö-foto gemaakt Van m’n eigen dochter.

Stoere Kim in de stoel

De foto liet zien dat de linkervoortand helemaal uit z’n pocket was en niet meer te redden is (geen gebroken wortel gelukkig, dus geen OK), hij zit scheef en de zenuwen en bloedtoevoer naar de tand is verdwenen. De andere 2 zijn een klein beetje eruit en met een beetje geluk kunnen die nog vast komen te zitten. Maar dat ze (zeer) vroegtijdig gaat wisselen en langdurig met een fietsenrekje gaat rondlopen is duidelijk (of lang met een zwarte tand rondlopen)

Maar Kim is een bikkel, ze blijft vrolijk, huilt niet. Het moet best veel pijn doen,want inmiddels heeft ze een dikke zoeloe-lip, een blauwe kin, een opgezwollen neus en is de binnenkant van haar lip helemaal zwart van de bloeduitstorting.

Vanmorgen op school was het ook wel interessant natuurlijk, zo’n mond

Overigens is het meest gebruikte zinnetje in huis momenteel:

“NEEEEEEEEEE, niet rennen in huis”

Vanmorgen bij het aankleden van Kim, hadden we een raar gesprek. Zo’n soort gesprek heb ik ook ooit bij Robin gevoerd, maar die was minder van de details, dus dit gesprek zal voorlopig wel even in mijn achterhoofd blijven hangen.

In het vorige huis hoefde ik niet naar school.

Je hebt nooit in een ander huis gewoond Kim.

Wel waar, alleen toen heette ik geen Kim. Toen heette ik Toine. Maar ik was toen al groot en ik hoefde niet naar school.

Wat deed je dan, zat je de hele dag thuis, te spelen met je speelgoed ?

Nee mama, als je groot bent, speel je niet meer met speelgoed. Ik deed spelletjes, net zoals Oma, aan de grote tafel.

Maar toen kwamen er 2 mannen en die begonnen me heel hard te schoppen en te slaan. Ik riep dat ze moetsen stoppen.

Ik kreeg kippevel, het kwam er zo ontzettend serieus uit. Wat zei je dan precies ?

Ajjet sievoepe. Ajjet !!

Daarna lag ik op de grond en toen kwam ik Jamie tegen en zijn we samen naar jouw huis gegaan. En nu ga ik wel naar school…

 

En ze ging over tot de orde van de dag.

Dit kan ze toch niet verzinnen ?
Mijn frans is nog wel van zo’n niveau dat ik begreep dat ze “Arrêt ! S’il vous plaît. Arrêt” bedoelde (Stop aub. Stop), maar ons huishoudelijk frans niveau is van zo’n niveau dat we het hier nooit spreken. Dus ze kan het niet gehoord hebben.



Ze was er overigens niet van aangedaan, dus ik heb maar gedaan alsof het doodnormaal is wat ze bedoelde..

Jamie zit in de wrom-fase. Ook de wie en waar fase en ook nog eens de wat fase.
Continu vragen en mama dus continu antwoorden, totdat je er moe van wordt.
Vanmorgen merkte ik dat hij het ook allemaal onthoudt.

Gisteren moesten we de auto bij het bejaardenhuis parkeren om naar school te gaan.

“Mama, wat is dat voor groot huis ?”
Dat is een bejaardenhuis schat.
“Mama, wat is een bejaardenhuis ?”
Een huis waar bejaarden wonen.
“Wat zijn bejaarden ?”
Dat zijn hele oude mensen. Nog ouder dan opa en oma.
“Waarom wonen ze daar ?”
Omdat ze niet meer zo goed voor zichzelf kunnen zorgen.
“Wat dan mama”
Ze kunnen bijvoorbeeld niet zo goed meer koken en dan wonen ze in dat huis en daar is een hele grote keuken met een heleboel koks en die koken dan voor die mensen. Dan hebben ze gewoon eten.
“Oh”

Vanmorgen verzuchtte ik dat ik niet meer wist wat ik moest koken.

” Dan ga je toch in het jaardenhuis wonen mama “

Ze onthouden alles….

2 Stralende toetjes kwamen de school uitlopen. Lekker handig overigens, omdat ze in andere klassen zitten hebben ze ook andere uitgangen. Een beetje dat spelletje van Ted de Braak: waar komt de stok vandaan vallen ?

Gelukkig was daar ervaren tweelingmama Bianca die haar zoons in dezelfde klassen heeft zitten als waar Kim en Jamie zitten

Robin was mee vanmorgen. Ook zij vond het wel erg spannend en wilde toch ook wel een beetje trots haar broertje en zusje haar “ouwe” school laten zien. Zij ging met Kim mee, ik vermoedde dat Kim er het minste problemen mee zou hebben. Dat klopte ook, Robin werd door Kim weggestuurd: “Ga maar Robin, ik ben al groot, ik kan het wel”.

Ik bleef bij Jamie. Die hield (als verlegenheid pur sang) uiteraard z’n mondje stijf dicht. Gelukkig vertelde het buurjongetje aan de juf dat hij écht kon praten; “Hij had het wel eens gehoord”. Beetje ongelukkig nam Jamie afscheid. Zonder huilen weliswaar, maar écht gelukkig was hij niet.

De juffen zijn lief, de kinderen zijn lief en jippie !!! Het buurmeisje (grote voorbeeld van Kim) zit bij haar in de klas en het buurjongetje bij Jamie.
Ze hebben gekleurd en gebouwd, geknuffeld met de juf en ze wilden vanmiddag weer…..

Mwoauh, deze week alleen maar ’s ochtends, dat vind ik goed zat.

En ik ?

Om 10 over 12 kon ik eindelijk die ziel onder mijn arm vandaan plukken en weer op de juiste plek zetten

Jamie en vooral Kim zijn snotverkouden. Zoals altijd hoest Kim er flink bij en wordt ze dus ’s avonds/’s nachts een beetje huilerig hiervan wakker.

Meestal valt ze vanzelf weer in slaap, dus ik wacht altijd even voordat ik naar haar toe snel.

Maar gisteravond was ik toch écht te laat. Ze bleef een beetje jammeren en toen ik naar boven ging zag ik dat Jamies kamerdeur op een kiertje stond én die van Kim.

Heel stilletjes sloop ik naar Kims kamer, want ik hoorde namelijk geen gejammer meer.

Naast Kims bedje, op z’n knietjes zat Jamie. Hij aaide haar met één hand over haar bolletje:

Stil maar Kimmetje, ga maar lekker slapen. Alles komt goed…

 

Mijn hart deed smelten en over mijn wang liep een klein traantje. Wat een lief ventje toch, wat een liefde tussen die twee.

In gedachten verzonken zat ik op een koud stoeltje.

 

Ik luisterde naar mensen die mooie dingen over iemand vertelden. Vooraan in de ruimte stond een houten kist en achter de kist kon je door de ramen, van de vloer tot aan het plafond, de zon door het lentebladerdek van de bomen aan weerszijden van de laan zien schijnen.

 

Ik was op de begrafenis van een aimabele man, een man die mij (hoogstwaarschijnlijk onbedoeld) de liefde voor de politiek had bijgebracht.

 

De hele voorgaande week hadden de tranen mij al heel hoog gezeten en regelmatig liep het overloopje over. Ik snapte er al niks van, deed het me zoveel ?

 

En nu zat ik hier, met beide handen op mijn buik.

 

We waren afscheid aan het nemen van een leven en mijn handen omarmden een leven die nog aan het groeien was. Sinds die morgen wist ik dat er in mij een nieuw leven ontstaan was. Aan de ene kant voelde het enorm dubbel, aan de andere kant liet het in volle glorie de cyclus van het leven zien.

 

Je ontstaat, wordt geboren en gaat ook gewoon weer dood. Ik was verdrietig en enorm gelukkig tegelijkertijd. Een vreemde mix van gevoelens.

 

Een week later moest ik weer werken en zag ik mijn kans schoon. In een verloren momentje nam ik een collegaatje in vertrouwen en doken we samen, met de deuren op slot de echokamer in. Vol verwachting keek ik naar het schermpje, die zometeen het eerste beeld van mij kind zou laten zien.

 

Mijn harte bonkte na 5 minuten mijn borstkas uit. Niet één, niet twee, maar drie kleine knipperlichtjes straalden mij tegemoet. 3 Kleine koffieboontjes met 4 korte pootjes en een bolletje erop waren er te zien. Twee dicht bij elkaar, heel dicht en de derde zat achter in het hoekje, verscholen…

 

Heel duidelijk was te zien dat ik een twee-eiïge drieling droeg.

 

Mijn god….hoe moesten we dat nou weer volbrengen. 9 Jaar zou Robin zijn als ze brusjes zou krijgen. En dan in één keer, drie erbij ?

M. z’n reactie was niet veel anders toen ik ‘m belde; “Jezus, had ik ‘m nou maar in het vriesvak gestopt…”

 

Na 3 weken was één knipperlichtje stil. 2 Knipperlichtjes knipperden onverstoten door en leken allang niet meer op koffieboontjes, maar waren al echte minimensjes.

 

Heel soms, als ik naar Kim kijk, voel ik een piepklein steekje. Er had nog zo’n klein blond eigenwijs meisje met felblauwe oogjes kunnen zitten. Dat derde knipperlichtje was namelijk het ééneiïge tweelingzusje van Kim.

Dat steekje is maar kort, hoe had ik in vredesnaam een drieling tot het einde toe kunnen dragen ? Dat kleine, tengere dametje een drieling. Tegen ieders verwachting in bracht ik de tweeling al tot het bittere einde toe van mijn zwangerschap.

 

Op 19 december 2005 werden er twee beregezonde kinderen met een prachtig gewicht na 37 weken zwangerschap geboren. Dat had ik nooit en te nimmer kunnen volbrengen als er 3 kinderen geweest zouden zijn, dan was er misschien wel niemand gezond geboren.

 

Kim kwam als eerste, kijkend, onderzoekend en niet huilend. De eerste paar uur heeft ze niet gehuild, alleen maar onderzoekend om zich heen gekeken.

Na 17 minuten kwam Jamie, achterstevoren, met z’n voetjes eerst, nog volledig in zijn zakje. Die deed wat z’n zusje niet deed, toen de zak kapot gemaakt werd; krijsen !!! En hij hield pas op tot hij z’n eerste eten kreeg.

 

Het lijkt allemaal wel gisteren, nog kraakhelder staat het voor ogen. Ik ruik ze nog, ik voel de sfeer nog in de verloskamer én in de aula van de begraafplaats.

 

Maar het is ruim 4 jaar geleden en het gaat me allemaal te snel.

 

Van knipperlichtje zijn ze gegroeid naar kleuter. Kleutertjes met hun eigen karakter en eigenaardigheden. Met hun charmes en onhebbelijkheden. Elk met hun eigen aanpak.

2 Kinderen, maar zo één als dat ik nog nooit gezien heb. 2 Kinderen die geen moment zonder elkaar kunnen en alles samen doen, in volledige harmonie.

 

Voor mijn gevoel zijn ze in één nacht gegroeid van hulpeloze baby naar kleuter.

 

Morgen om 9 uur worden Kim en Jamie op school verwacht. Ze gaan naar de basisschool….

(klik op de plaatjes voor groter)

 

 

Jaaaa, nog meer gevonden.

Nu wegwezen voordat ze me horen.

 

 

 

 

 

 

 

Shit, Mien Dobbelsteen staat nog in de keuken !!

 

Wegwezen engerd, of ik sla je met mijn pan op je kop. En geef dat geld terug !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Haha, ik ben weg.

Je ken me lekker toch nie krijguh !!!

En nu wegwezen voordat dat wijf de politie belt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Zo, lekker wat te zuipen halen nu. Dat heb ik wel verdiend.

Dat is dan € 17,50 meneer.

Hier, hebbu terug van € 1000,00 ?

 

 

 

 

 

 

 

Hij had een doek voor z’n mond en hij liep weg met geld in z’n handen. Ik wilde ‘m op z’n kop slaan met de pan, maar hij was te snel.

Ja, hij wilde betalen met € 1000,00 !! En hij had een grote tattoo op z’n linkerarm. Hij liep die kant op. ->

 

 

 

 

 

 

Jammie, niks is lekkerder dan na een kraak een biertje met m’n eerlijk gejatte geld. Zit wel lekker zo in het zonnetje. Nu nog een lekker wijf erbij en m’n dag is helemaal goed.

Daar istie, de boef, hij ziet me gelukkig niet. Ik kan hem zo grijpen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Handen omhoog !! Vervelend stuk vreten !! Je bent gearresteerd.

 

Shit, daar gaat m’n bier. Das zonde man, nu schiet het er over heen !! Dat had ik nog op willen drinken.

 

 

 

 

 

 

En nu meekomen flapdrol !!

Dat lekkere wijf kan je wel vergeten voorlopig. Het zal eerder een kale, stevige vent met een grote banaan worden. Hahahahahahahahahhaah !!

 

Aaaaah, daar gaat m’n reis naar Phuket…

 

 

 

 

 

Ach ja, soms heb je je hele huishouden al gedaan en zijn de kleintjes boefje aan het spelen met de playmobil

Een paar quotjes uit het artikel van de Telegraaf:

“Naar nu blijkt is van die vier ton namelijk maar liefst 370.807 euro naar partijen gegaan die ook landelijk actief zijn. Dit”

 

“De resterende schamele 30 duizend euro is verdeeld over 143 lokale partijen”

 

“Toch wordt ongeveer een derde van alle raadszetels in Nederland bezet door lokale partijen”

 

“Volgens Binnenlands Bestuur ontvangen landelijke in de Tweede Kamer vertegenwoordigde politieke partijen zoals CDA, VVD, GroenLinks, D66 en de PvdA verschillende ‘geoormerkte’ subsidies van het rijk.”

 

Het hele artikel is hier te vinden.

 

Ik vind het beschamend !