Waarden en normen
Via twitter net een uitgebreide discussie gehad over het artikel in de Telegraaf over het telefoongesprek wat een journaliste gehad zou hebben met het jongetje, wat als enige de vliegtuigramp in Tripoli overleefd heeft.
Ik snap de discussie wel en snap de tegenstanders van het plaatsen ook wel. Maar aan de andere kant; het is een krant..
De bedoeling van een krant is om nieuws te schrijven, wat waar is, maar ook nieuw is. Wat niemand nog gebracht heeft, wat mensen prikkelt en aan het denken krijgt.
Hoe cru ook, hoe ongelooflijk ook, dit kleine ventje is een icoon van deze ramp geworden. Zijn miraculeuze overleving geeft iedereen de bibbers op zijn rug en zorgt ervoor dat iedereen hem in z’n hart gesloten heeft.
Hoogstwaarschijnlijk heeft de familie hem zelfs herkend aan de hand van de beelden die van hem, het wonderjongetje, uitgezonden zijn. Tegen het uitzenden van gemaakte beelden ben ik dus niet. Wel stel ik mijn vraagtekens bij het maken van de beelden. De privacy vraag moet neergelegd worden bij de cameramensen, de eerste fase van het nieuwsgaren, niet bij het uitzenden, de tweede fase. Het is niet voor niks dat het portretrecht aangepast is en er nu vóóraf toestemming gevraagd dient te worden.
Die journaliste belt de behandelend arts om informatie. Die arts geeft deze informatie (pardon ???) en doet dit blijkbaar in dezelfde ruimte als waar het jongetje ligt. Geeft daarna de telefoon aan het jongetje en de journaliste krijgt de kans om met hem te praten (pardon ????).
Iedereen zou dan ook met dat jongetje praten, vragen hoe het is, wat hij weet, of hij pijn heeft, of ze lief voor hem zijn. Wat dan ook.
Tot op dit moment valt de journaliste nog niks te verwijten.
Maar dan komt het, de vraag van de redactie: gaan we over tot publicatie van het gesprek of delen van het gesprek ? En hun antwoord was ja.
En daar valt de hele wereld over, dat delen van het gesprek gepubliceerd zijn.
Maar was men er ook over gevallen als een familielid dit gesprek gevoerd had en de inhoud hiervan aan de telegraaf had doorgegeven ter publicatie ? Dan had er hoogstwaarschijnlijk dezelfde tekst in het artikel gestaan.
En daarom moet, vind ik tenminste, de discussie niet over het plaatsen van het artikel gaan. De discussie moet gaan over het feit dat juist die mensen die de veiligheid van het jongetje moeten garanderen, dit niet doen. Dat een behandelend arts die de medische toestand van het jongetje moet bewaken, zich niet bij zijn vakgebied houdt en een journalist de ultieme kans geeft om haar werk te doen.
Diezelfde arts die met de verpleegkundigen naast hem een zwaargewond jongetje met z’n mobiele telefoon staat te filmen…
Ik heb 17 jaar in het ziekenhuis gewerkt, beroemde mensen op mijn tafel gehad, doodzieke beroemde criminelen, acteurs, popsterren, politici op de IC op de foto gezet. Ik had het niet in mijn hoofd moeten halen om daar filmpjes van te maken of uberhaupt info over de gezondheidstoestand van deze mensen naar buiten te brengen….
Want hoe je het ook wend of keert, die journaliste heeft haar werk gedaan en blijkbaar nog goed ook, want ze komt met info die niemand anders heeft.
Wat BuZa doet is dus ook het enige juiste, de bron beveiligen. Een scherm om het jongetje heen zetten. Zowel een echt scherm als een virtueel scherm.
Niemand, maar dan ook niemand heeft het recht, buiten zijn familie om, om contact met hem te hebben. Laat het ventje met rust, laat hem genezen, bijkomen, huilen, lachen zonder dat er pottekijkers aanwezig zijn.
En om dat te bewaken moet iedereen die beroepsmatig met het jongetje bezig is, zijn mond, oren en ogen gewoon stijfdicht houden en derden geen informatie verschaffen.
Ik hoop dat dit nu eindelijk gebeurt, dat we geen gesmokkelde beelden of geluidsfragmenten meer voorgeschoteld krijgen alleen maar berichten van de familie of van BuZa of de ANWB..
May 14th, 2010 at 20:33
En wat als je ‘t jouw kind was geweest? Oke, je had er geen last meer van gehad maar je kind wel. De journaliste had zich gewoon aan d’r beroepsethiek moeten houden. Maar nee, alles wat ‘t mens voor ogen had was: primeur! Primeur!
Walgelijk.
En euh.. Xan. Beetje discussie en gelijk unfollowen op Twitter? Staat je netjes.
May 14th, 2010 at 22:23
Als het mijn kind was geweest, was ik denk ik blij geweest dat hij/zij had kunnen spreken en begrepen werd door iemand, ongeacht wie dat was.
En een journalist die aan een primeur denkt ? Gôh, wat erg, voor zover ik kan beoordelen is dat haar taak.
En over het unfollowen; het is niet de eerste discussie waarbij je gelijk op een belachelijke manier en denigrerend naar mij reageert. Bovendien ben je altijd negatief, doen anderen het altijd fout en jij nooit. Ik mag toch kiezen om dat niet meer te horen/lezen. Ik ergerde me er echt mateloos aan, wat ik al eerder aan je gemeld had.
Bovendien spreek je met ene ongelooflijk dubbele moraal. Je plaatst foto’s van een playmate voordat Playboy ze kan publiceren (jippie, een scoop, bezoekers, mediageliheid wordt bevredigd) maar vind het gedrag van de betreffende journaliste onacceptabel. Plus daarbij die semi-porno foto’s van pubers, wat jij Oké vind.
En wat was jouw favoriete site ook alweer ? Geenstijl ofzo ? Wiens site aan elkaar hangt van het niet respecteren van andermans privacy.
In het echte leven kan en mag je niet weglopen als iemand wat zegt, of je oren dichtdoen, of het volume uit zetten.
Op twitter kan dat wel, heel makkelijk en mijn keuze.
May 15th, 2010 at 02:29
Ow, ik heb nét ‘n reactie geplaatst op je hyves account…
Maarreh, Xan, begrepen werd door iemand? Da’s geen begrip, da’s sensatie zoeken.
BTW: Unfollowen is overigens héél 2010 hoor!
Dat je je uberhaubt nog helemaal gaat verdedigen… D haalt volgens mij met véél plezier ‘t bloed onder ieders nagels en lacht zich gék als je daar dan ook nog op reageert.. dan kan ie verwachten dat je ‘m “unfollowt”, toch 
May 15th, 2010 at 08:21
Haha… ‘t Is toch wat. M’goed; had een hele lap tekst staan hiero maar bedenk me net: point taken. ‘t Wordt anders wel heul erg modder gooien.
En euh.. ‘Cat’.. kennen wij elkaar? Sterker nog: ken jij mij? Of nog beter: ken je me ECHT? Nee, he. Want dan wist je wel beter.
Dames. Het was gezellig. ‘t Is mooi weer: enjoy!
May 15th, 2010 at 12:31
Kennen wij elkaar? We hebben elkaar wel ’s ontmoet ja, op ‘n cocktail / bbq avond van dat locale radiostation waar Tante Neel en Coen B ooit wat deden
En of ik je écht ken? neuh, ik ben de laatste die dat zal beweren maar hé, dat stangen, is wel ‘n btje you toch? 
Verder moeten we hier Xan d’r logje maar niet meer voor misbruiken 
May 15th, 2010 at 12:42
@Cat Met begrepen worden bedoelde ik dat iemand hem ook écht verstond en logica kon maken uit hetgeen hij zei. Oftewel, die zijn Nederlandse taal begreep. Niet zijn gevoelens begreep, want er zullen maar weinig mensen zijn die écht begrijpen wat dat ventje voelt.
Begrijp me overigens niet verkeerd. Ik vind dat ze hem met rust moeten laten, dat de mensen die om hem heen staan (proffessioneel en familie) een kogelvrij vest moeten vormen en moeten voorkomen dat hij benaderd kan worden. Ik wil niet dat een journalist moet stoppen met journalist zijn en dat als een journalist dan informatie heeft, dit ook mag publiceren.
May 15th, 2010 at 12:50
DWDD nog gezien, Xan? P&W? Zowel Bart Chabot als ook die akelige Prem verwoorden het wel aardig: ‘t mens (de ‘rat’ zoals Prem ‘t schepsel omschreef) had gewoonweg een alineaatje eraan moeten wijden. Iets in de trant van ‘we hebben Ruben gesproken en hij maakt ‘t goed, blabla’. Niet meer dan dat. Maar nee, wat doet die rioolkrant? Precies een halve pagina groot uitpakken. Hoezo ethisch? ‘t is je reinste baggerhoernalistiek. Niks respect voor Ruben alsook zijn en andere nabestaanden. Oplages, oplages, oplages.
En nog wat: mijn ‘jacht op lezertjes’ zoals door jou aangehaald (Playboy e.d.) is van een geheel andere orde. Heeft hier niets mee van doen, is een geheel ander niveau en gewoonweg slap geouwehoer van mij (notabene, wat is ‘t?, zes jaar geleden?!?). De dag dat we eamel.net serieus gaan nemen is ‘t wel heel erg gesteld met de mensheid.