Steeds bozer eigenlijk
In de loop van de jaren zou het wel afzakken, tenminste dat dacht ik.
Het onbegrip van mensen, de onwetendheid van mensen en soms ook de onkunde van mensen van wie je het niet verwacht.
Ik irriteerde me daar mateloos aan, hield braaf mijn mond om geen discussie te ontketenen en had dus de verwachting dat de ergernis in de loop der jaren minder zou worden.
Niets is minder waar, naarmate de jaren verstrijken wordt de ergernis en irritatie omtrent de onwetendheid en onkunde alleen maar groter.
Ik zie mijn kind die vecht en ploetert, haar best doet, naar haar allerbeste kunnen en weten. Ik zie mijn kind die tegen ongeschreven regeltjes aanloopt, hierdoor vastloopt en die regels totaal niet begrijpt; juist, omdat ze ongeschreven zijn. Ik zie mezelf die bijna een fulltime baan (is wel iets overdreven hoor) heeft aan ordenen, begeleiden, zoeken, clusteren, filteren etc.
Ik zie proffesionele mensen die gekozen hebben om met kinderen te werken en op het moment dat het kind geen ideaalbeeld vertegenwoordigt afhaken. Je zou eens extra energie in een kind moeten stoppen.
Ik lees (en dat is in 3 dagen) een aantal quotes waarvan ik echt ga stijgeren, die mijn leeuwinnen gevoelens activeren en ervoor gezorgd hebben dat ik niet langer mijn mond hou, ook in het openbaar trek ik mijn mond nu open. Ik heb het gehad !
“Mijn kind is af en toe onredelijk boos om niets, zal ik hem aanmelden bij de psychiatrie? kan hij een DSM V plakker krijgen… grrr ”
“In 5 jaar is de DSM-V zo breed dat je als ouder elke plakker kunt kiezen die je wilt hebben,van ongezellig tot negatief kind, easy does it.”
“”hij doet ‘t niet bewust” HOU NOU TOCH OP!!!”
En; van een officieel jongerenwerker, in een officieel document, in een officiële vergadering:
“.. vindt dat er wel snel wordt gezegd dat kind ADHD heeft, lijkt wel excuus voor andere problemen”
Als iedereen nou eens voor ogen houdt dat elke ouder hetzelfde is qua hoop en verwachtingen voor z’n kind; je wilt dat je kind gelukkig wordt/is, geliefd is bij andere kinderen, lol heeft, plezier heeft, vriendelijk is, verstandig is, beetje redelijk kan leren en later een goede baan heeft, in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien en een gezin kan stichten waar hij/zij heel gelukkig mee is.
Geen enkele ouder kiest voor een kind dat huilend in z’n bed in slaap valt, angsten heeft, de rest van z’n leven medicijnen “moet” slikken om enigszins te kunnen functioneren, dat minstens 6 uur per week geen kind kan zijn, maar allerlei extra begeleiding nodig heeft, hetzij van een psychiater, hetzij van een werkgroep, hetzij van een proffesioneel begeleider.
Niemand kiest ervoor om zijn kind in de kijker te zetten op school, dat door klasgenoten wel eens verkeerd opgevat zou kunnen worden.
Niemand kiest ervoor om minstens 1x per week een mentorgesprek te hebben over zijn/haar kind.
Als iedereen dat nou eens voor ogen houdt, kijkt naar de (on)mogelijkheden van het kind en van daaruit verder kijkt zonder waardeoordelen of meningen. Dan zijn we al een heel stuk verder.
En nee, mijn kind is geen ongelooflijk probleemkind, alhoewel ze wel 2 (!) stickers heeft in de DSM-IV criteria (DSM-V bestaat nog niet); PDD-Nos en ADHD. Een diagnose die normaal gesproken een cluster4 indicatie is en een kind naar speciaal onderwijs kan laten gaan. Mijn kind redt het zonder dat speciaal onderwijs, maar levert wel een 10x zo grote inspanning om het te redden. Mijn kind is sterk, sterker dan een normaal kind. Mijn kind heeft eelt, een hele laag, door alle orale wrijvingen.
Wel met behulp van intensieve studiebegeleiding van een professional vanuit een PGB (AWBZ) en binnenkort een rugzakje.
Mijn kind redt het wel. Dankzij haar eigen doorzettingsvermogen, haar wil om te kunnen, haar wetenschap (die totdat ze tussen 6 plankjes ligt) dat ze niet “normaal” is en daarmee bijzonder.
Ze redt het niet dankzij de mensen die bovenstaande quotes uitkramen, blijkbaar niet naar het kind kijken, maar naar de omgeving.
En mijn kind hoeft zich niet te kunnen verdedigen, laat haar maar gewoon vechten tegen hetgeen ze nu al moet vechten. Ik trek vanaf nu mijn bek wel open…
February 13th, 2010 at 12:17
Lekker als je voor je 18de allerlei stempels krijgt. Altijd een fijn begin van je leven zeg maar (not)… Sterkte Xan, geef niet op.
February 13th, 2010 at 12:21
Ik geef je (grotendeels) gelijk maar wens je tegelijkertijd ook veel succes.. heb allang geen hoge pet meer op van scholen (geen enkele school, tis allemaal leuk en aardig wanneer je kind gewoon meehobbelt, zodra dat niet het geval is haken ze allemaal af) en hulpverlening. Het blijft vechten tegen de bierkaai.
Ik kan overigens wel leven met de opmerking vd jongerenwerker.. naar mijn id wordt er ook wel heel snel en makkelijk gezegd “heeft adhd”.
Overigens 1 vraagje: wat is de meerwaarde van het “zonder speciaal onderwijs redden”? Het is toch geen schande ofzo? Als de mijne het op speciaal onderwijs gered zou hebben/gelukkig zou zijn / makkelijker zou hebben zou ik de eerste geweest zijn om hem daar op te geven
February 13th, 2010 at 12:29
En dan heeft jouw kind gelukkig nog jou, een leeuwin, als moeder. Je wilt niet weten wat ik in mijn werk af en toe tegenkom.
February 13th, 2010 at 12:30
@Madd Speciaal onderwijs, maakt van je kind automatisch een speciaal kind in extreme vorm, wat het in het sociale leven niet makkelijker maakt. Moet (meestal) met een taxibusje naar school, heeft lange dagen en heeft eventueel vriendinnetjes/vriendjes die niet 300 meter verderop wonen, maar 15 km verderop omdat een sbo/svo nu eenmaal een regionale functie heeft.
Zolang een kind het redt op een reguliere school, heeft dat mijn (persoonlijke) voorkeur. Mocht jouw laatste zin voor mijn kind gelden, had ik ook niet getwijfeld, je doet namelijk alles om het wél te laten slagen, ook die stap naar speciaal onderwijs.
En ik vind dat een jongerenwerker dat soort uitspraken niet mag doen. Op het moment dat er een officiele diagnise is gesteld dat een kind ADHD heeft (na ettelijke onderzoeken door een kinderpsychiater) mag en kan je daar als proffesioneel werker niet aan twijfelen en er zeker geen andere diagnose aan geven (namelijk andere problemen)
Dan heb ik het niet over kinderen waarvan de leerkrachten of ouders zeggen dat kind ADHD heeft zonder onderzoeken. Maar helaas hebben de meeste kinderen met ADHD een officiële DSM-IV diagnose.
July 21st, 2010 at 14:25
“Ik zie mijn kind die vecht en ploetert, haar best doet, naar haar allerbeste kunnen en weten. Ik zie mijn kind die tegen ongeschreven regeltjes aanloopt, hierdoor vastloopt en die regels totaal niet begrijpt; juist, omdat ze ongeschreven zijn.”
Wat een herkenning. Hier loop ik al mijn hele leven tegen aan. Zelfs met dingen leren op school. Woordjes per week leren ging er bij maar niet in, ik stampte ze de avond voor de repetitie er nog in ( met altijd goed resultaat overigens ). Ik kon uitstekend rekenen en was later goed in wiskunde, maar niet op de manier zoals het hoorde. In plaats van gebruik te maken van formules en simpele ezelsbruggetjes kalkte ik een half A4-tje vol. Weliswaar met het goede antwoord, maar altijd met het nodige commentaar van de leraar. Zelfs de manier waarop ik mijn pen vast moet houden voor schrijven ( kreeg zelfs van die vingerdopjes op mijn pen ) heb ik nooit begrepen en is er ook nooit in gegaan. De traagheid ( niet rot bedoeld ) van mijn medeleerlingen is iets waar ik me al vanaf jonge leeftijd aan ergerde. Het nakauwen van de leraar van hetgeen wat in het boek stond ( ik kon toch zeker zelf al lezen! ) heeft zo ontzettend veel van mijn geduld gevraagd. Ik begreep de stof al na 1 keer gelezen te hebben. En zo liep ik vroeger al op de basisschool, op jonge leeftijd tegen veel ergernissen aan. Ergernissen die alleen maar groter zijn geworden naarmate ik ouder ben geworden. Ik ben nu 28 en begrijp nóg steeds niets zoveel regels, omdat ze niet overeenkomen met mijn manier. En ik, en dat zal dan misschien een autistische trek zijn, begrijp nog steeds niet waarom IK zoveel moet vechten, me zoveel moet aanpassen en mezelf daarmee eigenlijk zo naar de achtergrond moet zetten om een beetje mee te kunnen draaien in alles ( wat helaas niet lukt en waardoor ik inmiddels alweer een hele tijd 100% afgekeurd ben, ondanks mijn talenten en mijn hoge intelligentie ). Het is voor mij ie-de-re dag een strijd. Ik maak sinds kort af en toe gebruik van Ritalin om tot rust te komen van binnen en moet eerlijkheidshalve toegeven dat dit net op tijd in mijn leven kwam, omdat ik op mijn 28e al behoorlijk richting volledig opgebrand ging.
Ik heb dit stuk met tranen in mijn ogen gelezen vanwege de herkenning die ik zelden ben tegengekomen. Robin mag ontzéttend blij zijn met een moeder zoals jij, echt.
Voel je niet verplicht om te reageren, ik begrijp dat je je energie ook voor veel andere zaken nodig hebt
Maar ik moest dit even kwijt.
July 21st, 2010 at 18:53
@Elvi: “In plaats van gebruik te maken van formules en simpele ezelsbruggetjes kalkte ik een half A4-tje vol. Weliswaar met het goede antwoord, maar altijd met het nodige commentaar van de leraar.”
Weet je zeker dat je iemand anders bent dan Robin ?
Ritalin werkt het beste als je een spiegel opbouwt, dus trouw iedere dag op vaste tijden. En dan proberen om alles op orde te krijgen en daarna is het helemaal niet erg om af en toe flink te stuiteren
Overigens, vanuit je tweets herken ik enorm Robin. Dat oeverloos gezwets, hartstikke gezellig, maar het gaat maar door. Spullen vergeten (wie gaat er nu naar het strand zonder zwemkleding ? Jij dus (en Robin vorige week)).
Komt allemaal wel goed, benut je talenten (artistiek aangelegd en gek van fotografie; lijkt me duidelijk) en accepteer jezelf. Heb ongelooflijke schijt aan de rest !
July 21st, 2010 at 23:15
Ik bespeur inderdaad aardig wat overeenkomsten
Klopt, maar ik sta nog niet helemaal achter voltijd gebruik van Ritalin. Ik weet pas sinds dit jaar dat ik ADHD heb, dus zit ik nu pas in het acceptatieproces ( ik heb wat gevochten tegen mezelf en doe dat nog te vaak ) van mezelf. Ik heb een behoorlijke tijd niet aan Ritalin gewild, maar ben uiteindelijk toch overstag gegaan, omdat ik letterlijk uitgeput raakte van mijn hoofd en een aantal zaken, ondanks keihard mijn best doen, niet onder controle krijg.
Ik gebruik het dus niet 7 dagen per week, maar inmiddels wel een paar keer een hele dag per week. Om tot rust te komen, maar ook om over bepaalde dingen die niet goed voor me zijn controle te krijgen. Of ik er ooit voltijd op zal gaan, weet ik niet. Ik gun mezelf eerst nog wat tijd om aan het gegeven te wennen dat ik ADHD heb en daar dus de vele problemen ( ook al zitten er ook zo ontzettend veel mooie kanten aan ) in mijn leven uit zijn voortgekomen.
Door de diagnose ben ik echter wel sinds kort op de juiste wegen gekomen en tref ik steeds vaker mensen die mij, op wat voor manier dan ook, op het juiste pad kunnen zetten. Hoe vervelend een stempel ook kan zijn, ik had het wat dat betreft wel net als Robin op jongere leeftijd willen krijgen, zodat je alles uit de kast kunt halen om zoveel mogelijk te bloeien, je talenten inderdaad optimaal te benutten en daardoor te groeien, in plaats van door jarenlange mislukkingen, verkeerde diagnoses en daarmee verkeerde hulp steeds minder eigenwaarde te krijgen. Ik moet eerlijk toegeven dat het wel heel erg moeilijk is om allemaal alleen te doen, maar als ik zie wat er in korte tijd al op mijn pad is gekomen na de diagnose, dan heb ik er de volste vertrouwen in. Ik heb altijd alleen gevaren, dus dat schijt aan de rest zit, over het algemeen, wel goed. Ook al had ik vroeger meer maling aan de buitenwereld dan nu
Grappig dat je Robin zo in mijn tweets herkent, haha! Ik ben aan de buitenkant niet altijd zo’n stuiterbal, maar zoals je kunt lezen van binnen dus wel altijd
Ik vind het in ieder geval top om te zien hoe jij er als moeder zijnde mee omgaat. Je laat haar bloeien en groeien en dat verdient heel veel respect. Want ik kan me voorstellen dat het zo nu en dan ook verdomd zwaar moet zijn. Als ik zie hoe moe de mensen die met mij samengeleefd hebben zijn geworden, kan ik me voorstellen dat dit voor jou als moeder zo nu en dan ook zo moet zijn. Dus mijn volste respect en waardering voor hoeveel liefde jij haar geeft en hoeveel mogelijkheden je haar geeft om het mooie mens te zijn dat ze is.
July 22nd, 2010 at 00:13
Overigens ontzéttend bedankt voor de link http://www.ongewildlastig.nl ! Ik zit al tussen de downloads te snuffelen, zitten handige schema’s tussen. Weliswaar voor kinderen, maar dat maakt me geen drol uit