Via twitter net een uitgebreide discussie gehad over het artikel in de Telegraaf over het telefoongesprek wat een journaliste gehad zou hebben met het jongetje, wat als enige de vliegtuigramp in Tripoli overleefd heeft.
Ik snap de discussie wel en snap de tegenstanders van het plaatsen ook wel. Maar aan de andere kant; het is een krant..
De bedoeling van een krant is om nieuws te schrijven, wat waar is, maar ook nieuw is. Wat niemand nog gebracht heeft, wat mensen prikkelt en aan het denken krijgt.
Hoe cru ook, hoe ongelooflijk ook, dit kleine ventje is een icoon van deze ramp geworden. Zijn miraculeuze overleving geeft iedereen de bibbers op zijn rug en zorgt ervoor dat iedereen hem in z’n hart gesloten heeft.
Hoogstwaarschijnlijk heeft de familie hem zelfs herkend aan de hand van de beelden die van hem, het wonderjongetje, uitgezonden zijn. Tegen het uitzenden van gemaakte beelden ben ik dus niet. Wel stel ik mijn vraagtekens bij het maken van de beelden. De privacy vraag moet neergelegd worden bij de cameramensen, de eerste fase van het nieuwsgaren, niet bij het uitzenden, de tweede fase. Het is niet voor niks dat het portretrecht aangepast is en er nu vóóraf toestemming gevraagd dient te worden.
Die journaliste belt de behandelend arts om informatie. Die arts geeft deze informatie (pardon ???) en doet dit blijkbaar in dezelfde ruimte als waar het jongetje ligt. Geeft daarna de telefoon aan het jongetje en de journaliste krijgt de kans om met hem te praten (pardon ????).
Iedereen zou dan ook met dat jongetje praten, vragen hoe het is, wat hij weet, of hij pijn heeft, of ze lief voor hem zijn. Wat dan ook.
Tot op dit moment valt de journaliste nog niks te verwijten.
Maar dan komt het, de vraag van de redactie: gaan we over tot publicatie van het gesprek of delen van het gesprek ? En hun antwoord was ja.
En daar valt de hele wereld over, dat delen van het gesprek gepubliceerd zijn.
Maar was men er ook over gevallen als een familielid dit gesprek gevoerd had en de inhoud hiervan aan de telegraaf had doorgegeven ter publicatie ? Dan had er hoogstwaarschijnlijk dezelfde tekst in het artikel gestaan.
En daarom moet, vind ik tenminste, de discussie niet over het plaatsen van het artikel gaan. De discussie moet gaan over het feit dat juist die mensen die de veiligheid van het jongetje moeten garanderen, dit niet doen. Dat een behandelend arts die de medische toestand van het jongetje moet bewaken, zich niet bij zijn vakgebied houdt en een journalist de ultieme kans geeft om haar werk te doen.
Diezelfde arts die met de verpleegkundigen naast hem een zwaargewond jongetje met z’n mobiele telefoon staat te filmen…
Ik heb 17 jaar in het ziekenhuis gewerkt, beroemde mensen op mijn tafel gehad, doodzieke beroemde criminelen, acteurs, popsterren, politici op de IC op de foto gezet. Ik had het niet in mijn hoofd moeten halen om daar filmpjes van te maken of uberhaupt info over de gezondheidstoestand van deze mensen naar buiten te brengen….
Want hoe je het ook wend of keert, die journaliste heeft haar werk gedaan en blijkbaar nog goed ook, want ze komt met info die niemand anders heeft.
Wat BuZa doet is dus ook het enige juiste, de bron beveiligen. Een scherm om het jongetje heen zetten. Zowel een echt scherm als een virtueel scherm.
Niemand, maar dan ook niemand heeft het recht, buiten zijn familie om, om contact met hem te hebben. Laat het ventje met rust, laat hem genezen, bijkomen, huilen, lachen zonder dat er pottekijkers aanwezig zijn.
En om dat te bewaken moet iedereen die beroepsmatig met het jongetje bezig is, zijn mond, oren en ogen gewoon stijfdicht houden en derden geen informatie verschaffen.
Ik hoop dat dit nu eindelijk gebeurt, dat we geen gesmokkelde beelden of geluidsfragmenten meer voorgeschoteld krijgen alleen maar berichten van de familie of van BuZa of de ANWB..
Ken je ze ?
Die virussen ? Die dingen die je PC platleggen ?
Komen binnen via onbetrouwbare sites, rare mailtjes en pop-ups die er levensecht uit zien, waardoor je er toch op klikt.
Ik kom, via mijn laptop, nooit in deze situaties terecht.
Alleen betrouwbare sites, mijn junkmail is heel goed geconfigureerd en de pop-up blocker doet ook goed zijn werk.
Dus ik ben hartstikke veilig !
Tenminste, dat dacht ik.
Mijn laptop is van de gemeente en heb ik nodig om mijn raadswerk te kunnen doen, aangezien alle vergaderstukken digitaal op het netwerk staan.
Bij een gemeentelijke, veel te dure, laptop, hoort een, veel te dure, zakelijke, virusscanner. Comes with the job blijkbaar.
Volgens mij hoort zo’n virusscanner er voor te zorgen dat een virus in de kiem gesmoord wordt, dat hij/zij (?) geen essentiële windowsbestanden verandert, verwijdert etc. Oftewel, dat ik altijd veilig kan werken.
Volgens mij hoort een update van zo’n virusscanner niet een essentieel windows-bestand als virus te kwalificeren, deze in quarantaine te zetten (verwijderen dus) en lekker vrolijk verder te gaan.
Dan doet je laptop het namelijk niet meer…..
Mijn laptop doet het namelijk niet meer……
En als je erover nadenkt, is deze virusscannerupdate eigenlijk net een homeopatische geneeswijze; niet genezen en het virus onschadelijk maken, maar het lichaam veranderen, zodat het virus geen vat heeft.
Het werkt wel, ik kan geen virus binnenkrijgen momenteel, aangezien alle netwerkmogelijkheden verdwenen zijn en alle externe poorten ook niet meer gezien worden….
Die vulkaanuitbarsting bij IJsland zorgt voor een unieke situatie in Nederland.
Voor het eerst sinds ik me kan heugen, heb ik hier zonsondergangen zonder witte strepen in de lucht van de vliegtuigen.
Misschien was het allemaal niet zo rood zoals we hoopten, maar jee, wat is de lucht mooi zonder vliegtuigstrepen
Ik heb het al een half jaar en kindlief ook, ik had het namelijk al eens eerder gelezen.
Nu kreeg ik dit mailtje in mijn raadsinbox:
Dames en heren,
Deze vraag/bericht kregen wij door van de ambulancedienst.
Het zou fijn zijn als jullie gehoor gaven aan deze oproep.
Wij, medewerkers van ambulance diensten, maken steeds vaker mee dat de patient wel een mobieltje bij zich heeft, maar dat we de hele gsm moeten doorspitten om het telefoon nr te vinden van ouder/partner. Dit hebben we landelijk in de groep gegooid en we zijn tot een slimme oplossing gekomen.
De zgn ICE code.
Het zou dus een goed idee zijn, mocht er een standaardnaam zijn die overeenstemt met de te contacteren persoon.
Wij stellen voor dat iedereen in zijn GSM een adres creëert onder de naam “ICE” (=In Case of Emergency). Onder deze naam sla je het telefoonnummer op van de persoon die moet gecontacteerd worden in geval van nood. “ICE” IS ONDERTUSSEN AL INTERNATIONAAL ERKEND ALS AFKORTING.
Vanaf dan weten de politie, de ambulanciers, de dokter, enz… Steeds wie ze moeten contacteren.
Indien u verschillende nummers wil opslaan, maak dan gebruik van de namen ICE1, ICE2, ICE3 ,…
‘t Is gemakkelijk te realiseren, kost niets en kan zeker een verschil maken als het snel moet gaan.
Creëer nu meteen een ICE-adres met telefoonnummer in je GSM; stuur deze mail door naar zoveel mogelijk personen, dan pas zal deze naam bekend en gebruikt worden.
Met vriendelijke groet,
Niet zomaar jarig….neeheee…..ze hoeft nog maar 5 jaar en ze mag op haar lauweren rusten en dat was een feestje waard.
Dus Oma mocht op uitnodiging van ons met diezelfde ons een weekendje weg naar De Katjeskelder.
4 Dagen met de hele familie in een 12-persoonshuisje. Maar voor haar natuurlijk voornamelijk genieten van haar 4,5 kleinkind. (die éne halve zit nog in Schone Zus haar buik namelijk).
En het was leuk, weer eens lekker kunnen kletsen met broertje en schone zus. Mijn kleine neefje schaamteloos kunnen verpesten met tante Xandra dingen (ik had 10 jaar geleden al gezegd dat ze het ooit eens terug kregen namelijk; gna-gna-gna), met mijn alweer grote kinderen van de waterglijbaan, pannenkoeken eten, kaasfondue-en en genieten van het feit dat je met z’n 9-en aan tafel zit.
