Over hier
Een prietpraat, burgerlijk, "oh-wat-ben-ik-trots-op-mijn-kinderen"-log, met af en toe wat politiek, fotografie en wat er nog opkomt. Maar voornamelijk over dochter Robin (okt '96) en tweeling Kim (meisje, dec 2005) en Jamie (jongetje, dec 2005).




Buitenspelen

Wat krijg je als de korte broeken én de korte rokken weer aan gaan ?
Wat krijg je als het buiten mooi weer is dus ?
Wat krijg je als je buitenspeelt ?
En pas 2 bent ?
En dus nog onbesuisd ?



Juist ja, kapotte knietjes !
27 04 08 18:34 | | Jamie, Kim | twee x commentaar |

Ook in het echt

zijn er nog aardige mensen

Gisteren had ik, zoals M. dat noemde, een meidendag. Samen met Robin gingen we op stap.

Eerst sjiek uit eten bij Restaurant le Cirque. Daar genoten we van een "geraffineerd" 3-gangen diner met nog 2 tussen gerechtjes. (ahum, oesterijs is overigens niemand aan te raden) voordat we het Fortis Circustheater indoken om de Musical Tarzan te zien.





3 Uur lang hebben we ademloos gekeken naar de lianerende apen, over het publiek heen. Vertederend gekeken naar de kleine Tarzan (niet die hele kleine, dat was een pop. Die iets grotere, gespeeld door Sander Pietersen geloof ik) die de clou van de musical ontdekte; het anders zijn.
In een deuk gelegen om Chantal Janzen, wat een fantastische intonatie en mimiek heeft dat mens.
En natuurlijk de eerste kus gezien van Jane en Tarzan.
Mijn eigen Teigetje heeft gewoon 3 uur lang stil gezeten !!!!






Na elven waren we klaar, nadat we natuurlijk ook nog wat herinneringen hadden aangeschaft.
In de parkeergarage stond moeders te kloten met haar parkeerkaart. € 9 Moesten we betalen. Ik stopte de eerste chip erin: geen saldo. Ik stopte Robins chip erin: geen saldo. Ik stopte mijn tweede pas erin: geen saldo.
De rij achter me groeide en ik ging maar even opzij, om de mensen voor te laten.
Robin werd steeds nerveuzer en zag ons voorlopig nog niet naar huis gaan.
Ik telde mijn kleine geld; ik had precies € 7,35 of anders een briefje van € 50,00 en de betaalautomaat accepteerde alles, behalve briefjes van € 50,00. Uiteraard was er niemand die dat briefje kleiner kon maken zonder te scheuren, dus er zat niks anders op dan terug te lopen en iets te pinnen of te chippen.

Op dat moment kwam één van de mensen, die achter mijn geklungel hadden gestaan, terug lopen en vroeg hoeveel ik tekort kwam en stopte een € 2,00 munt in mijn hand. "Zo nu hoef je niet helemaal terug te lopen met je dochter"
Dus bij deze, aardige meneer in het Scheveningen-Bad parkeergarage (en bijbehorende mevrouw), ik ben u ontzettend dankbaar hiervoor. Niet alleen heeft u me "gered", maar u heeft ook weer even een mens-vertrouwen-boost gegeven.

En leest u het niet, maar bent u iemand anders die ooit ook zoiets gedaan heeft ? Besef dan dat u op dat moment écht een engel bent !!!

We konden naar huis. En na 20 minuten gierend van de lach het nummerborden spelletje gedaan hebbende (RobinPulkt-ZonderDuimen-11) kwamen we cultureel verzadigd, moe en voldaan thuis, waar Oma ons opwachtte, die een enerverende en net zo'n culturele avond met Kim en Jamie had meegemaakt (maar dat is een ander verhaal ;)
18:09 | | Robin | een x commentaar |

Its all in the genes

Wat papa doet, dat doet Jamie ook.
Heeft papa net een banden-om-velgen-doen-ding gekocht, dan doet Jamie het nog gewoon met z'n handen.



Tenminste, ik weet bijna wel zeker dat het Jamie was.
Dit tafereel trof ik net aan, bij het opruimen van het slagveld wat peuterspelen heet.
Precies op de plek waar hij een uur lang had zitten broem-broemen, oho-pot en de tune van Bob de Bouwer zat te neuriën.
24 04 08 23:57 | | Jamie | een x commentaar |

Mooi weer weer

Ontslagen worden is niet leuk, helemaal niet als je het niet met de redenen eens bent en het zelfs niet helemaal volledig snapt.

Maar het feit ligt nu eenmaal daar en daar is nu weinig aan te doen, wat zeg ik, de advocaten hebben al een akkoord gesloten waar beide partijen het mee eens zijn, dus de rust in Huize Xandra is weer een beetje terug.

Daar tegenover ligt weer het andere feit dat het lente is. Buiten mooi weer, de zon schijnt, de blaadjes komen aan de bomen, de vogeltjes fluiten en de eendjes komen weer luid kwakend om een stukje brood zeuren. Op dat soort dagen is het eigenlijk niet zo heel erg.
Helemaal niet met 3 kinderen, waarvan 2 onderzoekende peuters.
Beestjes zijn momenteel de meest fantastische onderwerpen. Maakt niet uit wat voor, als het maar klein is, kruipt en pootjes heeft. Ieder beestje wordt bewonderd, moet op kleine handjes lopen en wordt gekoesterd als een kilo goud.
Zandpizza's worden er gebakken, ijsjes worden er gegeten en mama krijgt overal een hapje van. Regelmatig komt er eentje zielsgelukkig op schoot zitten om even heerlijk bij me weg te kruipen, voordat ze verder gaan met het volgende onderzoek.

De oudste gaat de hele middag vissen, hoeft niet meer over te blijven op school en heeft de godganse dag (bijna dan) haar moeder om zich heen. Ze geniet (stiekem dan, want als rechtgeaarde puber moet je je natuurlijk afzetten tegen je moeder, maar eigenlijk is toch wel fijn als ze in de buurt is om die splinter eruit te halen) en wordt eigenlijk wat rustiger in het koppie.



Oftewel, mama is eigenlijk best wel gelukkig zo en aan het genieten.
Dat mag toch ?
22 04 08 22:27 | | Kinderen | vijf x commentaar |

Lieve Vincent

Vanochtend om 10 uur ontworstelde Vincent zich van zijn cocon.
Dat kleine dappere ventje is niet meer hier.

Zag je dat de zon scheen ? Speciaal voor jou, zodat je kleine vleugeltjes zich konden warmen aan de stralen en snel sterk genoeg waren om te vliegen. En de wind deed ook wat beter z'n best, zodat hij je dragen kan als je moe bent.
En die grote vlinder ? Zie je hem ? Dat is Bas. Bas wachtte op je. Gisteren ging hij je voor, speciaal voor jou, zodat hij je kan helpen bij alles wat je tegenkomt.
Hij houdt z'n grote vleugel boven je, als het zo hagelt als nu. Hij wijst de weg, hij pakt je pootje als je even niet durft. Je bent ook nog maar zo'n klein vlindertje.

Je mag nu vliegen en spelen, dartelen en spartelen, ruiken aan de bloemen. Je bent er als jouw papa, mama en zus aan je denken. Je laat je even zien, gaat op je zus d'r neus zitten en laat haar lachen.

Dag lieve Vincent. Dank je voor de wijze lessen die je aan zoveel mensen hebt gegeven. Slechts 3 jaar oud en zoveel mensen iets geleerd. Je bent en blijft een kanjer.

12 04 08 18:59 | | Dit weblog | vier x commentaar |

Jamie (nog zo'n klein rupsje)




Dit was trouwens de originele foto: klik
06 04 08 11:30 | | Fotografie, Jamie | twee x commentaar |

Kim (een klein rupsje)




Dit was trouwens de originele foto: klik
11:29 | | Fotografie, Kim | een x commentaar |

Robin (mijn grootste rups)




Dit was trouwens de originele foto: klik
11:28 | | Fotografie, Robin | drie x commentaar |

Dankbaar

Soms kan je alleen maar dankbaar zijn.
Een jaar geleden las ik op een forum de vraag van een moeder:"Mijn peuter loopt steeds wiebeliger. Wat kan dat zijn"

Nu las ik (na een heleboel van haar gelezen te hebben in de tussentijd) een verhaal wat ze schreef, een verhaal die ze ook weer van iemand anders had gekregen, over een rups. Die rups was zo moe, zooo moe. Ze viel van het blad af, nadat de wind een draadje om haar heen had gesponnen. Als cocon viel ze op de grond en al haar vriendjes, de andere insecten, waren heel verdrietig.
In het voorjaar kwam er uit de cocon een prachtige mooie vlinder die genoot van de zon en de warmte. Ze sprak inmiddels een andere taal dan haar vriendjes en kon hen niet meer vertellen hoe goed ze het had en hoe mooi het was. Ze was gelukkig.

En dan haar laatste, eigen zinnetje: "V. is zijn cocon aan het weven. Maar wij weten dat hij straks mag vliegen, buitelen, rennen, spelen. En net als de krekel zijn we bedroefd. Want wij moeten nog even blijven, wij hebben hier nog dingen te doen, lessen te leren en de opdracht om te genieten van dit aardse bestaan. Maar er komt een tijd dat ook wij mogen vliegen, dat we samen de zon tegemoet zullen gaan."

De wiebelige peuter is er bijna niet meer. Het waren geen te kleine schoenen, groeipijnen, slechte ogen of een oorontsteking. In zijn hoofd zat zo'n gruwelijk ding dat gewoon niet bij kinderen voor hoort te komen. Uberhaupt hoort dat bij niemand voor te komen. Na een jaar vol hoop en genieten, vol pijn en plezier, vol met dankbaarheid en houden van is zijn coconnetje bijna af.

Bij mij boven liggen 2 kleine rupsjes en 1 grote. Zij zijn niet bezig met hun cocon, maar gewoon gezond. En vanavond, voordat ik zelf naar bed ga, kijk ik altijd nog om het het hoekje en tel mijn zegeningen als ik die blozende wangetjes zie en ze veilig opgerold onder hun dekbedje zie liggen.
Als ik dat zie maakt de rest me allemaal geen klap meer uit. De probleempjes die ik nu heb vallen in het niet bij die van de ouders van het wiebelige peutertje en zijn al geen probleem meer als ik aan hen denk.
00:05 | | Dit weblog | drie x commentaar |

Nope

Nee dus, geen antwoorden hier.
04 04 08 07:45 | | default | Geen commentaar |

@Home.....en daarbuiten