red orange yellow green blue pink white

HartVeiligWonen

mei 31st, 2016

Het is een woensdag, de hele middag thuis geweest.

Eindelijk weer eens tijd gehad om uitgebreid te koken en samen met het hele gezin aan tafel te zitten.Het wordt wel laat daardoor en als alles afgeruimd is, wil ik lekker op de bank gaan zitten met mijn benen omhoog en mijn ogen op mijn smartphone.

Op het moment dat ik mijn telefoon van de oplader haal, komt er een sms binnen :

Uiteraard typ ik gelijk Y238 als antwoord. Tijdens het typen meld ik heel rustig aan man en kinderen dat ik “even” weg ben, want er is een reanimatie in het dorp en ik ben blijkbaar nodig.

Tot zo en ik stap in mijn auto.

Ik ben de adrenaline gewend en kalm rij ik naar het adres wat ik door gekregen heb.

Tot mijn verbazing ben ik de eerste en in de deuropening staat een radeloze echtgenoot die me met wanhoop in zijn stem naar boven stuurt.

“Mijn vrouw, ze ligt in de badkamer !!!!”

Je loopt gewoon. Je gaat gewoon die trap op, loopt naar de badkamer (de enige deur met een draaislot), ziet de vrouw liggen en begint.

Niet volgens het boekje, want daar is totaal geen ruimte voor.

Wat nou op beide knieën naast je slachtoffer en masseren ?

Wat nou nette kinlift en beademen ?

Improviseren moet je en in de meest rare houdingen doe je wat je doen moet, je telt zelfs hardop mee, net zoals op je cursus.

Je blaast en je krijgt er wat lucht in.

In je hoofd schreeuwt een stem “doe het !! Leef, word wakker, adem zelf”

Je hoort een geluidje en je kijkt naar haar gezicht en tegelijkertijd besef je dat het je eigen handen zijn op haar borst die dit veroorzaken.

Inmiddels is de politie gearriveerd. Volgens protocol nemen ze je niet over, maar ondersteunen ze je.

Veel ondersteuning kunnen ze niet bieden, daar is geen ruimte voor.

Met z’n drieën proberen we of we haar kunnen verplaatsen, dat lukt niet. Niet te lang proberen; door gaan!

Je plakt de pads die een agent je aangeeft, je neemt afstand als een blikken stem dat vraagt. Je neemt nog meer afstand als diezelfde stem op een boze manier meldt dat hij beweging detecteert en je echt afstand moet houden.

Je negeert de goedbedoelde adviezen van een toegesnelde verpleegkundige dat je door kan gaan met reanimeren zolang de AED meet…

“Shock geadviseerd” …en de agent drukt op de knop

Iets doet het, iets…anders adviseert hij geen shock, schiet er door je hoofd …het geeft hoop

“Ga door met 30 keer masseren”

En je gaat…

Inmiddels gooit een andere agent een mondkapje naar je toe.

(Inmiddels heb ik een pocketmask aangeschaft en hangt er een “Kiss of Life” aan mijn sleutelbos)

Nu kan je wel goed beademen, terwijl je er op zit i.p.v. er naast.

Een tweede politiewagen hoor ik arriveren en ik hoor zware voetstappen de trap op rennen.

Voor de tweede keer proberen we haar met z’n allen te verplaatsen. Nu lukt het wel.

Precies op het moment dat je weer wil starten met de massage komen er vier engelen in het groen/geel de trap op stormen.

Ik mag naar achteren stappen, de verantwoording los laten, zij nemen het over.

Bijna 10 minuten heb ik geleefd op adrenaline.

Ik voel de arm van de agent om me heen. Hij houdt me losjes vast, houdt me in de gaten, kijkt in m’n ogen en neemt me mee naar beneden als de Lucas van de ambulance al het werk over neemt.

Nu komen de bibbers….

Beneden zit de echtgenoot, hij kijkt me hoopvol aan. Ik kan niks zeggen, ik weet het niet eens. Ik zou m zo graag gerust willen stellen, zo graag willen beloven dat alles goed komt.

Hij zegt dat hij mij als een engel zag, net zoals ik het ambulancepersoneel als engelen zag.

20 Minuten later komt er iemand van de ambu naar beneden. Hij vertelt de echtgenoot dat ze willen stoppen, het lukt niet, ze krijgen haar echt niet terug.

Of hij er bij wil zijn als ze stoppen ? Als ze officieel sterft……

Wat een bewondering heb ik voor deze mannen. De hulpverlener en de nabestaande. Je moet het maar zeggen, je moet het maar doen, je moet het maar kunnen.. Precies datgene wat anderen later over mij zeggen.

Mijn taak zit erop, ik ga naar huis. Ik laat mijn gegevens achter bij de politieagent (zelfs mijn BSN, hij was niet eens verbaasd dat ik deze uit mijn hoofd kende, besef ik me nu) en stap weer in de auto.

In tegenstelling tot de 100 mensen die op straat staan en naar het hulpverlenersgeweld zijn afgekomen, vind ik het genoeg en wil ik het leed van een ander niet meer zien.

In de auto komen de tranen, opeens biggelen ze over mijn wangen, voor mijn gevoel heb ik gefaald. Onder mijn handen is het laatste beetje leven weggeglipt uit een mens.

Thuis doe ik mijn verhaal aan het thuisfront en besluit mijn Rode Kruis maatje te bellen, waar ik sinds kort bij aangesloten ben als hulpverlener.

Zij stelt precies de goede vragen. Ik heb niet gefaald, echt niet.

Ik was er toch ? Ik deed toch wat ik moest doen ? Had ik het anders gekund ? Hoe was het gegaan als ik er helemaal niet was geweest ?

Tijdens het gesprek rijdt er een ambulance mijn terrein op. De 2 mannen die net de reanimatie van mij over hadden genomen kwamen langs en wilden even met mij napraten.

Alles bespraken we, ze gaven de tip om beademen achterwege te laten in zo’n situatie en alleen te masseren en verder hadden ze niks dan lof en bewondering.

Zowel voor hen als voor de aanwezige politieagenten was dit hun eerste samenwerking met HartVeiligWonen en de burgerhulpverlening en naar hun bescheiden mening was de test geslaagd.

De gesprekken doen mij goed, heel goed en na een aantal dagen besef ik dat het een onuitwisbare indruk op me heeft achtergelaten maar geen angst.

Bij de volgende SMS typ ik weer “Y258”

Er zijn in Nederland 2 organisaties die deze Burgerhulpverlener Reanimatie regelen via een app. of SMS. Meld je daarom via voorgaande link aan. 


Mockingjay

november 20th, 2014

VIP Atmos chairs..

IMG_0963.JPG

IMG_0964.JPG

Bioscoopje

november 18th, 2014

Donderdag….

 

 

mockingjay

Zo mooi !!

november 14th, 2014

Ieder morgen rij ik langs de plassen in mijn woonplaats.

En iedere ochtend kijk ik weer vol ontzag naar het prachtige landschap. Wat kan de wereld toch mooi zijn….

mistig

 

 

Nieuw !!!!!

november 11th, 2014

Fresh start, same outfit

 

Still the same